Weekend Trial rijden Twente
Björn en Björn waren bezig de motoren af te tanken toen wij
(Tony, Wieger, René en ik, en later ook Loek met vrouw en 2
kleinkinderen) op de TU Twente bij het trial terrein aankwamen.
Tony en Wieger hadden er toen al een nachtje op minicamping
Twekkelo opzitten, waar ik ze die morgen aantrof samen met René
die net als ik die morgen vanuit Brabant koers had gezet
richting Twente. René was op de motor en zou een nachtje in
Twente “overblijven”. Zelf was ik met de auto gekomen (muziekje,
koffie) omdat ik die avond weer richting Brabant wilde en 4 uur
snelweg op de motor niet zo zag zitten. De ca. 10 trial motoren
stonden keurig op een rij op ons te wachten, en verder stond er
een grote trailer en een tent met zitgelegenheid en catering.
Een generator voorzag het geheel van elektriciteit (o.a.
gekoelde drank!) dus alle ingrediënten voor een leuke dag leken
aanwezig. Björn en Björn bleken beiden dezelfde voornaam te
hebben wat gemakkelijk is als je in de problemen zit (hoef je
maar één naam te roepen). Beide Björn’s konden bovengemiddeld
met een trial motor overweg maar één van beiden had recent een
blessure opgelopen waardoor hij vandaag op een quad rondreed om
ons toch van dienst te kunnen zijn.
De ontvangst werd “opgeleukt” met koffie en appelgebak en nog
veel meer als je wilde (frisdrank en een veelheid aan andere
versnaperingen). Daarna kregen de aspirant trial rijders (Tony,
Wieger, Loek, de 2 kleinkinderen van Loek en ikzelf) een aantal
algemene instructies en tips. René en de vrouw van Loek hadden
een camera paraat om onze verrichtingen vast te leggen. De 270cc
GasGas motoren zijn speciaal voor het trial rijden gebouwd.
Zitten kan je er nauwelijks op, omdat je bij het trial rijden
continue staat / balanceert op de voetsteunen. De motor is zo
licht mogelijk gebouwd, dus ook een startmotor ontbreekt
(kickstarter). Qua veer- en stuurgedrag moet je denken richting
een off-the-road motor, maar het motorblok is weer heel anders
omdat je bij het trial rijden maximaal koppel en nauwelijks
vermogen / snelheid nodig hebt. Om deze motor karakteristiek
maximaal mogelijk te maken hebben dergelijke motoren blijkbaar
zijkleppen i.p.v. kopkleppen. Verder helpt deze bouwwijze om het
blok zo compact mogelijk te houden, wat weer voor het gewicht en
de manoeuvreerbaarheid een groot pluspunt is. En verder is de
(natte) koppeling extra solide uitgevoerd omdat je bijna
continue met een slippende koppeling rijdt en is de
bandenspanning van de speciale trial banden erg laag om maximale
grip te hebben.
Als groep verkenden we te voet ons 1e circuitje en kregen wat
specifieke tips op lastige trajecten (“hier de voetrem erbij
pakken, daar de bocht zo ruim mogelijk nemen” etc.) om ons
maximaal voorbereidt aan het eerste rondje te laten beginnen.
Wij als beginners hadden de handen meer dan vol aan onze GasGas
machientjes. Versnellen deden we niet; de versnelling bleef
continue in zijn één staan. Bij het starten dus altijd de
koppeling inhouden, want anders gaat je motor er meteen bij het
(kick)starten vandoor zoals ik zelf aan den lijve mocht ervaren.
Het gas is mechanisch begrensd, wat betekent dat meer dan een
beetje gas geven niet mogelijk is, maar dat bleek voor trial
rijden op ons niveau ook helemaal niet nodig te zijn.
Na onze eerste trial ervaringen mochten we op een wat lastiger
circuit proberen om het trial rijden wat meer in de vingers te
krijgen door twee kleine heuveltjes in het circuit op te nemen.
De combinatie van korte maar pittige hellinkjes met daarna
direct een scherpe bocht vormde de nieuwe uitdaging voor die
ochtend. Het “in de vingers krijgen” bleek erg toepasselijk; je
doet erg veel met je handen (continue koppelen, gas geven,
remmen en sturen) waarbij het goed blijkt te werken als je
voorrem en koppeling met één of twee vingers continue aanspreekt
en de rest van je hand gebruikt om het stuur onder controle te
houden. De kracht om dit vol te houden en de reactiekrachten op
het stuur die je continue de baas moet blijven bleken na enige
tijd voor mij de reden om een pauze te nemen. Het trial rijden
blijkt overigens ook voor de rest van je lichaam een vermoeiende
bezigheid. Één van de beide Björnen zag mij bij aanvang mijn
motorjas aantrekken en gaf mij hooguit een half uur voordat ik
die jas weer uit zou doen. Dat leek me toen wat overdreven maar
daar dacht ik na krap een kwartiertje later heel anders over.
De middagpauze kwam voor mij dus als geroepen, want inmiddels
wilde mijn handen niet meer wat ik wilde (kramp), mede
veroorzaakt door het feit dat we een relatief kleine groep
waren. Normaal maakt men gebruik van een beperkt aantal motoren
en wisselt een deelnemer na 4 rondjes met een wachtende
deelnemer, maar wij reden continue op de motoren en dat bleek
zoals eerder aangegeven erg vermoeiend. In de tent bleek een
klein buffet op ons te wachten: 2 soorten soep, diverse broodjes
en stokbrood, warm vlees (gehaktballetjes, rookworst en
knakworstjes), ragout, ham en kaas, diverse frisdranken en
koffie. We lieten ons dit alles lekker smaken. Na de middagpauze
werd het circuit nog eens wat uitdagender gemaakt met
gecombineerd klim- en draaiwerk. Hadden we vóór de pauze nog
even het idee dat het allemaal wel meeviel met dat trial rijden,
bleek dat als het circuit wat “technischer werd het weer een
hele klus was om de voetjes van de grond en de motor recht te
houden. En als je dan al valt, doe je dat natuurlijk precies in
een flinke bos brandnetels (zonder jas, want dat is veel te
warm). De vermoeidheid bleek ook ‘s middags voor mij de reden om
er een kwartiertje voor het officiële einde mee te stoppen. Ik
merkte dat het steeds lastiger werd om de motor onder controle
te houden, vooral door de verkrampte handen.
Terwijl de 2e groep van die dag zich opmaakte voor een middagje
trial rijden kwamen wij in de tent weer wat bij van de
vermoeienissen. Geen van de trial rijders had de “puf” om
eventueel nog verder te willen gaan; 4 uurtjes trial rijden
bleek meer dan voldoende voor ons. Op de site
www.zelftrialrijden.nl vind je meer informatie
over de aanbieders van deze zeer geslaagde activiteit. Het heeft
mij een beter beeld en nog veel meer bewondering opgeleverd voor
de beoefenaars van deze tak van sport, en verder de nodige
spierpijn in mijn armen en benen wat nog eens aangeeft dat het
hier zeker niet gaat over een sport waarvoor je nauwelijks
conditie nodig hebt. Ik had deze dag zeker
niet willen missen.
Mark van Veghel