Dat gaat niet lukken.
Een motorrijder is van naturen een nieuwsgierig beest met een
hang naar het onbekende.
Ook nu een mens wat ouder wordt, blijft dat nieuwsgierige er, in
een gezonde dosis, goed inzitten. Dus als nieuw lid, en op
iedere clubavond opnieuw weer de oproepen van Mars en Kees voor
het BMW Paasweekend te hebben gehoord, toch weer opnieuw
nieuwsgierig wat dit dan wel niet inhoudt. Echt duidelijkheid
kreeg ik niet van de informatie, dus dan toch maar de strijd aan
met het thuisfront om met Pasen vrij te krijgen.
Zaterdag rustig aan naar de markt, inschrijven bij Rob en
Matthieu. Op ons gemak genoten van een bakje koffie samen met,
en dat gebeurd alleen in ons motorwereldje, een oud maatje, een
oud dorpsgenoot en naar later bleek de oudste deelnemer. Dus de
trend voor het weekend was weer gezet. En, ik werd blij verrast
met een tegeltje bij de inschrijving. Tegeltje? Ja een tegeltje.
Een van de oudste gebruiken van Nederland. Zo’n tegeltje met een
blijvende herinnering aan een mooi weekend.
En een mooi weekend werd het. Een weekend van oude en nieuwe
gezichten.
Een weekend met een leuk gesprek met een paar Belgische
collega-rijders.
Een weekend met een haast wanhopige poging om contact te leggen
met een Engelse vriend. Die op mijn vraagje in mijn beste
schoolengels een vriendelijk antwoord gaf van tien minuten in
het meest erbarmelijke Engels dialect. Uitgesproken met een
snelheid van een 1200 S zo vlug dat hij het volgens mij zelf nog
niet eens kon begrijpen laat staan een oude Brabantse
meubelmaker die blij is dat hij zijn eigen naam een beetje
foutloos kan schrijven.
Een weekend van lekker eten en mooie motorkilometers.
Ook een weekend van Sjan met haar kaftan. Van Wieger met zijn
haast ontroerende liefdesverklaring vol warmte en genegenheid
voor het mooie Limburgse land en zijn fantastische, vriendelijke
en openhartige bewoners.
Een weekend vol leuke en spannende kampeerverhalen onder barre
omstandigheden vol kameraadschappelijk, menselijk lief en leed
met een groep vrijgevochten en voor avontuur openstaande
motormaten. Van die ruige kerels die toch ook veel houden van zo
iets truttigs als een wandtegeltje van de categorie, Oost West…,
herrijzend Nederland, en Een vriend die met je lacht en grient….
.
Een weekend perfect georganiseerd door een goed team met een
flinke groep vrijwilligers, die beseffen dat hun werk wel
vrijwillig maar niet vrijblijvend is. Voor deze groep niets dan
goeds.
Ook weer een weekend waaruit weer eens bleek, dat mijn immer
grote honger en mijn constante trek naar lekker eten mij weer in
de fout bracht door voor mijn beurt weer aan te schuiven voor
het tweede rondje Indonesisch.
Een weekend ook waarin Howard zo heerlijk fanatiek, wel haast
vastgeplakt zat aan het fotobord in de hoop de hoofdprijs te
winnen. In een door Rob goed gemaakte foto puzzel met zelf
gemaakte en originele prijzen. En ik weet echt uit ervaring hoe
verschrikkelijk veel tijd hij hier in heeft moeten steken. Leuk
werk maar zeer tijdrovend. Dat zullen er niet veel doen.
Een weekend waarin Noëlle onvermoeibaar doorging, als een
volleerd en door de wol geverfde marktvrouw, haar kraam op te
bouwen en haar waar aan het volk te slijten.
Ook een weekend met een heerlijk gesprek met Aart.Een bijzondere
vent, die door zijn heel eigen denkwereld de mensen niet alleen
leert motorrijden, maar veel belangrijker leert te blijven
motorrijden. Een vent die zo heerlijk en met passie kan
vertellen van en over de dingen waar hij veel over heeft zitten
denken, en die veel verder gaan dan de wereld van het tegeltje
in de plee, dat hij in zo’n gesprek dusdanig veel keren van zijn
spoor afdwaalt dat daar zelfs met een GPS niet meer naar terug
te komen valt. Fantastisch, daar hou ik van.
Een weekend waar ik heerlijk van heb genoten.
En tot slot ook een weekend dat ik achter de gruwelijke
ontdekking ben gekomen, dat het mij niet gaat lukken. Ik moet er
nog honderd drieëntachtig tegels bij hebben om mijn plee te
kunnen betegelen.
Christ.